Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ  ΑΦΡΟΔΙΤΗ

.          Ο ΠΛΑ

Γενικά στοιχεία.   Η Αφροδίτη είναι ο δεύτερος πλανήτης κατά σειρά αποστάσεως από τον ήλιο. Ο πλανήτης αυτός φαίνεται άλλοτε το πρωί και άλλοτε την εσπέρα, είναι το λαμπρότερο ουράνιο σώμα μετά τον ήλιο και την σελήνη, ο ωραιότερος και ο μεγαλοπρεπέστερος αστέρας στον ουρανό. Τις πρωινές ώρες αναγγέλει την εμφάνιση του ηλίου και είναι γνωστός στον λαό σαν Αυγερινός ή Εωσφόρος για τους αρχαίους, την δε εσπέρα ακολουθεί τον ήλιο δύοντας μετά από δύο ή τρείς ώρες. Τότε ονομάζεται Έσπερος ή Αποσπερίτης. Η Αφροδίτη είναι τόσο λαμπρή, ώστε ωρισμένες εποχές φαίνεται ακόμα και την ημέρα. Ο αείμνηστος αστρονόμος Κ. Χασάπης μάλιστα αναφέρει ότι το φώς της είναι δυνατόν να δημιουργήσει σκιές, όπως συμβαίνει με την σελήνη.

Μέγεθος.     Η   Αφροδίτη   είναι   λίγο    μικρότερη    από  τη  γή  κατά     654

χιλιόμετρα σε διάμετρο, μεγαλύτερη δε από τον Ερμή, τον Άρη και τον Πλούτωνα. Η ισημερινή της διάμετρος είναι 12102 χιλ. ενώ της γής είναι 12756 χιλ.  Ο όγκος της είναι τα 9/10 του γηίνου όγκου ενώ η μάζα της κατέρχεται στα 949 χιλιοστά της μάζας της γής. Τέλος, όσον αφορά την πυκνότητά της αυτή είναι 5,25 φορές μεγαλυτέρα του ύδατος, ίση με την πυκνότητα της γής. Από αυτά τα στοιχεία συμπεραίνεται ότι ή ένταση της βαρύτητας στην επιφάνειά της δεν έχει μεγάλη διαφορά με αυτή της γής. Ένα βάρος που στον πλανήτη μας  ζυγίζει 1 κιλό στην Αφροδίτη θα είναι 880 γραμμάρια περίπου.  Συνεπώς η ταχύτητα διαφυγής που απαιτείται για ένα διαστημικό όχημα που ξεκινά από την επιφάνειά της ανέρχεται σε 10400 χιλιόμετρα/δευτ. ενώ στη γή είναι 11200  χιλιόμετρα/δευτ.

Κίνηση γύρω από ήλιο. Μετά τον Ερμή , δεύτερος πλανήτης έρχεται η Αφροδίτη κινουμένη σε μέση απόσταση από τον ήλιο 108.138.500 χιλ περίπου, ενώ η γή απέχει 150.000.000 χιλιόμετρα. Και ενώ ο πλανήτης μας συμπληρώνει μια περιφορά σε 365 ημέρες περίπου, η Αφροδίτη περιφέρεται μέσα σε 224 ημέρες, 16 ώρες και 49'. Η εφαπτομενική ταχύτητα στην τροχιά της είναι 35,03 χιλιόμετρα/δευτερόλεπτο.

Οι τροχιές των πλανητών είναι ελλείψεις. Η εκκεντρότητα εκφράζει την διαφορά της ελλείψεως από τον κύκλο μετρούμενη σε χιλιοστά. Η τροχιά της Αφροδίτης πολύ λίγο διαφέρει από την κυκλική και ανέρχεται σε 0,0068 χιλιοστά.  Δεν ευρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την τροχιά της γής, αλλά σχηματίζει γωνία 3ο,4'.

Επειδή η Αφροδίτη είναι πιο κοντά στον ήλιο, δέχεται μεγαλύτερο φώς και θερμότητα απ' ότι η γή. Το ποσοστό από το φώς που αντανακλά είναι πολύ μεγάλο, το μεγαλύτερο από όλους τους πλανήτες και αυτό λέγεται άλβεδο.

Το άλβεδο της Αφροδίτης ισούται με 0,65. Το γεγονός αυτό είναι που την κάνει να φαίνεται τόσο λαμπρή στον ουρανό και οφείλεται κυρίως στην αντανάκλαση από τα πυκνά σύννεφα που καλύπτουν τελείως την επιφάνειά της καλύπτοντάς την με ένα πέπλο μυστηρίου. Επειδή η Αφροδίτη είναι εσωτερικός πλανήτης αφ' ενός μεν παρατηρείται ή το πρωί ή την εσπέρα, αφ' ετέρου δε, δεν απομακρύνεται φαινομενικά από τον ήλιο μέχρις μιας συγκεκριμένης αποστάσεως η οποία καλείται αποχή και όταν ο πλανήτης φαίνεται το πρωί ονομάζεται δυτική αποχή, ενώ όταν φαίνεται το βράδυ λέγεται ανατολική αποχή.  Η τιμή της αποχής και για τις δύο περιπτώσεις δεν ξεπερνά τις 48 μοίρες (βλέπε σχήμα σελ.66)  και καθορίζει την διάρκεια του χρόνου της παρατηρήσεώς της που στο μέγιστό του φθάνει τις 3,5 ώρες περίπου αναλόγως της κλίσεως της εκλειπτικής.

Από τον συνδυασμό των κινήσεων Γής και Αφροδίτης γύρω από τον ήλιο η απόσταση των δύο πλανητών δεν είναι σταθερή, αλλά υφίσταται μεγάλη αυξομείωση. Έτσι κατά τις εποχές της κατωτέρας συνόδου της (ήλιος-Αφροδίτη-Γή) η απόσταση είναι και η μικρότερη δυνατή περιωριζόμενη στα 39.000.000 χιλιόμετρα, είναι τότε ο κοντυνώτερός μας πλανήτης και ουράνιο σώμα μετά την σελήνη και τον αστεροειδή Έρωτα που κινείται με πολλή έκκεντρη τροχιά. Όταν τα 3 σώματα Αφροδίτη. ήλιος-Γή έλθουν σε ευθεία γραμμή με τον ήλιο στο μέσον, τότε η Αφροδίτη ευρίσκεται στο μακρυνότερό της σημείο απέχοντας 260.000.000 χιλιόμετρα (ανωτέρα σύνοδος). Η μέγιστη απόσταση είναι 7 φορές μεγαλύτερη από την ελάχιστη.

Ως εκ τούτου η φαινόμενη διάμετρος του δίσκου της κυμαίνεται από 10" τόξου(ανωτέρα σύνοδος) φθάνοντας μέχρι και 64"(κατωτέρα σύνοδος). Τότε ο δίσκος της είναι 26 φορές πιο μικρός από τον ηλιακό. Όπως η σελήνη, έτσι και η Αφροδίτη παρουσιάζει φάσεις που εξηγούνται από το σχήμα της σελ.66.  Πρώτος ο Γαλιλαίος τις παρατήρησε με το  τηλεσκόπιό του  το έτος  1610, αποδεικνύοντας την κίνηση του πλανήτη γύρω από τον ήλιο εδραιώνοντας το ηλιοκεντρικό σύστημα του Αριστάρχου.

Οι φάσεις αυτές του πλανήτη είναι αρκετά έκδηλες ιδίως όταν η Αφροδίτη προσεγγίζοντας τη γή παρουσιάζεται με μηνοειδή μορφή δυνάμενες να παρατηρηθούν και με απλά κυάλια με σταθερή στήριξη. Ακόμα και μερικοί προσεκτικοί παρατηρητές με οξυδέρκεια διαπιστώνουν την ελάττωση του φωτισμού της όταν πλησιάζει στην κατωτέρα σύνοδο.   Πάντως με κυάλια    30 x 70 είναι δυνατόν να παρατηρηθεί όλος ο κύκλος των φάσεών της.  ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Όπως αναφέραμε, η Αφροδίτη είναι ο λαμπρότερος αστέρας του ουρανού. Το φαινόμενο αστρικό μέγεθός της (m) είναι αρνητικό και κυμαίνεται από - 3,9 στις ανώτερες συνόδους έως - 4,4 όταν πλησιάζει τη γή. Ο αστρονόμος Halley απέδειξε ότι 36 ημέρες πρό ή μετά την κατωτέρα σύνοδο αποκτά την μεγαλύτερή της λαμπρότητα η οποία στη συνέχεια προοδευτικά ελαττώνεται επειδή μειώνεται δραματικά το ποσοστό φωτισμού (illumination) του μηνοειδούς δίσκου της Αφροδίτης. Ειναι φυσικό ότι κατά τις εποχές αυτές αυξάνεται και η φαινόμενη ταχύτητα που την μετατοπίζει μεταξύ των αστέρων του ουρανού μέσα σε διαστήματα ωρών.

Περιστροφή της Αφροδίτης γύρω από τον άξονά της. Ο χρόνος της περιστροφής του πλανήτη μέχρι τήν έκτη δεκαετία του 20ου αιώνα παρέμενε ένα άλυτο μυστήριο για τον λόγο ότι δεν ήταν εφικτή η παρατήρηση κάποιων σταθερών σχηματισμών στην επιφάνειά της τους οποίους κρύβει η πυκνή ατμόσφαιρα. Οι αφελείς υποθέσεις των παλαιών αστρονόμων διατύπωναν την άποψη ότι η Αφροδίτη είτε περιστρέφεται σε χρόνο 24 ωρών όπως και η γή, είτε μέσα σε 225 ημέρες, χρονικό διάστημα ίσο με το αστρικό της έτος. Επίσης ήταν άγνωστη η κλίση του άξονα του πλανήτη. Με την ουσιαστική πρόοδο της αστρονομίας των ραδιοτηλεσκοπίων με την μέθοδο κυρίως της αποστολής ,της αντανακλάσεως και της επιστροφής ραδιοκυμάτων προς την επιφάνειά της όπως και με την άφιξη των διαστημοπλοίων τελικά λύθηκε και αυτό το πρόβλημα.

Η Αφροδίτη περιστρέφεται αργά και μάλιστα κατά την αντίθετη διεύθυνση με την οποία κινούνται οι άλλοι πλανήτες, δηλαδή ανάδρομα με φορά εκ Ανατολών πρός Δυσμάς μέσα σε διάστημα 243 ημερών περίπου δηλαδή αργότερα και από τον χρόνο της περιφοράς της περί τον ήλιο. Εξ' άλλου βρέθηκε και η κλίση του ισημερινού ως πρός το επίπεδο περιφοράς, ίσο με 177ο,3'.

Διαβάσεις της Αφροδίτης στον ηλιακό δίσκο. Όπως αναφέραμε, ο Ερμής σε ωρισμένα χρονικά διαστήματα φαίνεται ότι κινείται μπροστά από τον ηλιακό δίσκο. Επειδή και η Αφροδίτη είναι εσωτερικός  πλα-νήτης θα πρέπει να παρουσιάζει και αυτή ανάλογα φαινόμενα διαβάσεων του ηλιακού δίσκου.  Πράγματι, το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της Αφροδίτης με τη διαφορά ότι αυτές εί-ναι πάρα πολύ σπάνιες σε σχέση με αυτές που παρατηρώνται στον Ερμή. Η τροχιά της Αφροδίτης διαφέρει από αυτή του Ερμή και ως προς το μέγεθος και  την κλίση ως προς την εκλειπτική.  Η χρονική των ιδιομορφία είναι ότι αυτές συμβαίνουν σε χρονικά διαστήματα 113 και 130 ετών με εναλλαγή. Στους αιώνες των διαβάσεων, πραγματοποιούνται μόνον δύο σε χρονικά διαστήματα 8 ετών. Ο 20ος αιώνας ήταν χωρίς διαβάσεις. Ιστορικά, από της ανακαλύψεώς των έγιναν οι εξής :  Τον 18ον αιώνα τα έτη 1761 και 1769, τον 19ον αιώνα τα έτη 1874 και 1882. Οι δύο προσεχείς διαβάσεις θα συμβούν μία το έτος 2004 και η άλλη το 2012. 

Κατά τις επαφές του δίσκου της Αφροδίτης στον ήλιο παρατηρείται το φαινόμενο του φωτοστεφάνου που καλύπτει τον πλανήτη, και που ωφείλεται στην ατμόσφαιρα που περιβάλλει την Αφροδίτη. Τέλος, επειδή η φαινομένη διάμετρος του πλανήτη είναι μεγάλη περίπου μισό πρώτο λεπτό της μοίρας, οι διαβάσεις της Αφροδίτης παρατηρούνται και με γυμνό οφθαλμό.

Επιφάνεια, ατμόσφαιρα και δομή της Αφροδίτης. Έως το τέλος της δεκαετίας του 1960 οι επιστήμονες είχαν πλήρη άγνοια γιά το πάχος,τη σύσταση της ατμόσφαιρας και πολύ περισσότερο για την μορφολογία του εδάφους αυτού του πλανήτη. Η μεταπολεμική αστρονομία πίστευε ότι η Αφροδίτη θα έπρεπε να ήταν ένας αρκετά φιλόξενος κόσμος περίπου στις προδιαγραφές της γής, επειδή οι δυο πλανήτες έχουν μεγάλη ομοιότητα ως πρός το μέγεθος. Δυστυχώς όμως η πυκνή νέφωση δεν επέτρεπε εξαγωγή συμπερασμάτων παρά υποθέσεων. Οι τυπικές υποθέσεις έφερναν την Αφροδίτη να έχει μέσες  θερμοκρασίες της τάξεως των +45οC  και μία επιφάνεια είτε υδάτινη, είτε να ομοιάζει με τις ερήμους της γής και τέλος την επικρατήσασα γνώμη ότι ο πλανήτης αυτός θα ομοίαζε με την εικόνα της πρώιμης γής της εποχής των δεινοσαύρων. Το αίνιγμα για το άστρο του βοσκού έχει αποκαλυφθεί τελείως στις ημέρες μας δυστυχώς με δεδομένα τελείως απογοητευτικά πόσο μάλλον και για ύπαρξη κάποιας μορφής ζωής.

Από τις αρχές του 1960 με την αρχή της κατακτήσεως του διαστήματος ο άνθρωπος ενδιαφέρθηκε άμεσα για πτήσεις στον αδελφό πλανήτη. Το έτος 1962 ο αμερικανικός σταθμός Mariner-2  πλησίασε την Αφροδίτη και διαβίβασε τα πρώτα στοιχεία σχετικά με τη μάζα της, το μαγνητικό πεδίο, αλλά και την μυστηριώδη υψηλή θερμοκρασία της τάξεως των   + 450 ο  C που κατέγραψε.  Ο  προβληματισμός λύθηκε γρήγορα και με την άφιξη των ρωσικών Venera στην επιφάνειά της.

Το 1970 ο σταθμός Venera 7  κατόρθωσε να διαβιβάσει για αρκετό χρονικό διάστημα φωτογραφίες της επιφάνειας υπολογίζοντας θερμοκρασίες +450ο C και πίεση επιφανείας ίση με 90 ατμόσφαιρες, γεγονός από το οποίο ο διαστημικός σταθμός  εσίγησε ύστερα  από την σύνθλιψή του από  την τεράστια πίεση.  

Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι πρόκειται για μια διαστημική κόλαση, όπου η σελήνη φαντάζει σαν παράδεισος ! Κανονικώτερες θερμοκρασίες επικρατούν στα νέφη της τα οποία έχουν υψηλή αντανακλαστικότητα. Παρατηρούμενα στο υπεριώδες φώς δείχνουν ταραγμένη  όψη που μοιάζει με σχήμα V.

Τα νέφη αποτελούνται από σταγονίδια θειικού οξέως που σχηματίζονται από την χημική αντίδραση του ηλιακού φωτός με το άφθονο διοξείδιο του άνθρακος από το οποίο αποτελείται η ατμόσφαιρα. Διαπιστώθηκε η ύπαρξις υδρατμών. Το πάχος της ατμόσφαιρας υπολογίζεται σε 120 χιλιόμετρα. Στό ανώτατο τμήμα της υπάρχει ένας καταιγισμός όξινης βροχής από θειικό οξύ, ενώ σε κατώτερα στρώματα, επικρατεί ένας ισχυρός καταιγισμός ανέμων με μεταβαλλόμενη διεύθυνση κάθε 4 ημέρες. Το ιδιόρρυθμο σχήμα των νεφών περισσότερο παρατηρείται στις περιοχές του ισημερινού.  Κάτω από αυτήν την πυκνή διαταραγμένη ατμόσφαιρα  συμβαίνουν μεγάλες ηλεκτρικές εκκενώσεις  (κεραυνοί) βάσει των μετρήσεων των διαστημοπλοίων  Venera. 

Η επιφάνεια της Αφροδίτης η οποία δέχεται την ηλιακή ακτινοβολία υφίσταται πολύ έντονο φαινόμενο θερμοκηπίου, κατά το οποίο οι ηλιακές ακτίνες αφού   διαπεράσουν και εισχωρήσουν στο έδαφος, αντανακλώνται πρός τα άνω, αλλά η αδιαπέραστη ατμόσφαιρα  τις εγκλωβίζει κυριολεκτικά και τις στέλνει πίσω για δεύτερη φορά με αποτέλεσμα την ισχυρή υπερθέρμανση της επιφανείας του πλανήτη.

Στο φαινόμενο του θερμοκηπίου συμβάλλει ουσιαστικά το διοξείδιο του άνθρακος και οι υδρατμοί.  Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και στην ατμόσφαιρα της γής, όπου και εδώ υπάρχει ένα ποσοστό αυξήσεως θερμοκρασίας που έχει εξογκωθεί στον αιώνα μας προερχόμενο κυρίως από τις μηχανικές καύσεις που εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακος.

Τον Μάιο του 1978 το διαστημόπλοιο Pioneer-Venus τοποθετήθηκε σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη με σκοπό να χαρτογραφήσει με ηχητικά κύματα από ραντάρ την επιφάνεια, όπως επίσης και την διαβίβαση άλλων στοιχείων.  Ο πρώτος αυτός χάρτης αποκαλύπτει ότι η Αφροδίτη έχει μια ορεινή  επιφάνεια διασκορπισμένη με βράχους. Υπάρχουν δυο σχετικά μεγάλα οροπέδια η περιοχή terra Isthar που ευρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο με έκταση ίδια με την Αφρική, και η Aphrodite terra στον ισημερινό στο μέγεθος της Αυστραλίας. Τα όρη Maxwell είναι τα υψηλότερα σημεία με ύψος 11.000 μέτρων ευρισκόμενα στην γή Ιστάρ (βλέπε χάρτες).

Η επιφάνεια επίσης είναι γεμάτη από κρατήρες διαμέτρου δεκάδων χιλιομέτρων, κρατήρες που προήλθαν από την πτώση μεγάλων μετεωριτών στο παρελθόν κατά την εποχή του μεγάλου βομβαρδισμού. Μικρού ανοίγματος κρατήρες απουσιάζουν διότι μικρότεροι μετεωρίτες δεν κατέστη δυνατόν να φθάσουν στο έδαφος λόγω καύσεως  από την τριβή τους στην ατμόσφαιρα.  Η δημιουργία των κρατήρων αυτών έχει μεγάλες διαφορές από τα άλλα ουράνια σώματα. Λόγω της υψηλής πιέσεως και θερμοκρασίας, το εκτινασσόμενο από την πρόσκρουση υλικό παρέμενε σε κοντυνές αποστάσεις.

Το έτος 1990, ο διαστημικός σταθμός Μαγγελάνος με μια προηγμένη μέθοδο στερεοσκοπικής χαρτογραφήσεως αποτύπωσε ρεαλιστικά όλη την μορφολογία που παρουσιάζει η Αφροδίτη. Με ένα ειδικό ραντάρ έστελνε στους επίγειους σταθμούς χιλιάδες ραδιοκύματα που ανακλώνταν στο έδαφος του πλανήτη με την μέθοδο Doppler . Ανάλογα με την γωνία του διαστημοπλοίου και τον χρόνο ανακλάσεως και αποστολής των ραδιοκυμάτων στη γή αποτυπώνοντο τα χαρακτηριστικά της επιφανείας.

Με μια σειρά ειδικών ηλεκτρονικών υπολογιστών επιτυγχάνοντο οι πρώτες έγχρωμες τρισδιάστατες ρεαλιστικές απεικονίσεις του εδάφους της Αφροδίτης με καταπληκτική λεπτομέρεια.  Οι παλαιοί μετεωρικοί κρατήρες έχουν ηλικία της τάξεως των 800 εκατομμυρίων ετών, δηλαδή η επιφάνεια είναι πολύ νέα σε σχέση με τα δεδομένα του ηλιακού συστήματος.  Η Αφροδίτη έχει έντονη ενεργή ηφαιστειακή δραστηριότητα. Αποκαλύφτηκαν χιλιάδες ηφαιστιακοί κώνοι με διάμετρο 2-3 χιλιομέτρων. Τα μεγαλύτερα ηφαίστεια έχουν διάμετρο πολλών χιλιομέτρων παρουσιάζοντας μια χαρακτηριστική ιδιομορφία , τις λεγόμενες αραχνοειδείς υφάνσεις. Εδώ φαίνονται τα αποτυπώματα του μάγματος που εκτινάχθηκε από τους κώνους αυτού.  Άν και συμβαίνουν εκατοντάδες ηφαιστειακές εκρήξεις, εν τούτοις δεν παρατηρείται καμία ουσιαστική μεταβολή στην επιφάνεια. Η λάβα που εκχύνεται από τα ηφαίστεια, στην κυριολεξία έχει σχηματίσει κανονικούς ποταμούς με στερεό μάγμα που διατρέχει το έδαφος καλυπτοντάς το. Επίσης το έδαφος παρουσιάζει πολλές εγκοπές, ανυψώσεις και κατακρημνίσεις.

Εσωτερική δομή της Αφροδίτης.  Ως πρός το εσωτερικό του πλανήτη από τους υπολογισμούς, φαίνεται ότι η Αφροδίτη να έχει μεγάλη ομοιότητα με το εσωτερικό της γής. Οι δύο πλανήτες αρχικά δημιουργήθηκαν με τα ίδια φυσικά δεδομένα, αλλά στην συνέχεια υπήρξε μεγάλη διαφοροποίηση στον σχηματισμό του φλοιού των. Τα εσωτερικά στρώματα τα οποία  αποτελούν τον πλανήτη σε σύγκριση με αυτά της γής είναι :

                                                            Αφροδίτη                  Γή

Εσωτερικός πυρήνας                               17%                     20%

Εξωτερικός πυρήνας                               30%                     35%

Μανδύας                                                 52,5%                  44,5%  

Φλοιός                                                      0,5%                    0,5%

Οι αριθμοί αυτοί εκφράζονται σε ποσοστά των ισημερινών διαμέτρων Γής και Αφροδίτης σε χιλιόμετρα.

Ο πυρήνας της Αφροδίτης αποτελείται από σίδηρο και νικέλιο, ο μανδύας από θείο και μεταλλικά οξείδια κυρίως και η επιφανειακή κρούστα είναι βραχώδους υφής.

SPACE MEMORIES MARCH

SPACE  MEMORIES MAΡΤΙΟΥ

1 Μαρτίου 1982, το σοβιετικό Venera 13 μεταδίδει τις πρώτες έγχρωμες εικόνες απο την επιφάνεια της Αφροδίτης. Το σκάφος άντεξε στην επιφάνεια μόνο δύο ώρες και μετέδωσε συνολικά 14 εικόνες.

 1 Μαρτίου 1966, το σοβιετικό Venera 3 προσκρούει στην επιφάνεια της Αφροδίτης και γίνεται το πρώτο σκάφος που φτάνει σε άλλο πλανήτη. Αρχική αποστολή του ήταν η ομαλή προσγείωση και η διεξαγωγή πειραμάτων. Το σκάφος μετέφερε επίσης και μεταλλικούς θυρεούς της Σοβιετικής Ένωσης.


3 Μαρτίου 1969, εκτόξευση του Apollo 9, της πρώτης επανδρωμένης αποστολής που περιελάμβανε και το Σεληνιακό Σκάφος Προσεδάφισης. Οι αστρονάυτες Jim McDivitt, Dave Scott και Rusty Schweickart πραγματοποίησαν μια σειρά δοκιμών σχετικά με την προσελήνωση, τα συστήματα υποστήριξης ζωής και πλοήγησης και τους ελιγμούς πρόσδεσης των δυο σκαφών. Πρόκειται για την δεύτερη επανδρωμένη εκτόξευση του πυραύλου φορέα Saturn V και για την τρίτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Apollo.  

>and here

3 Μαρτίου 1959, εκτοξεύεται το Pioneer 4, το πρώτο σκάφος που διέφυγε του γήινου βαρυτικού πεδίου. Αφού πέρασε κοντά απο την επιφάνεια της Σελήνης μπήκε σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο.

5 Μαρτίου 1982, το Venera 14 προσεδαφίζεται στην Αφροδίτη και μεταδίδει έγχρωμες εικόνες απο την επιφάνεια.

6 Μαρτίου 1986, το σοβιετικό Vega 1 πλησιάζει σε απόσταση 9.000 χλμ. τον κομήτη του Χάλλεϋ μεταδίδοντας περισσότερες από 500 εικόνες του πυρήνα του.

7 Μαρτίου 1962, εκτοξεύεται το OSO 1, το πρώτο ηλιακό παρατηρητήριο σε τροχιά, μέρος του προγράμματος που περιελάμβανε άλλα 7 παρόμοια σκάφη

9 Μαρτίου 1961, εκτοξεύεται το σοβιετικό Sputnik 9, με επιβάτες τον σκύλο Chernushka και μερικά ποντίκια

9 Μαρτίου 1986, το σοβιετικό Vega 2 πλησιάζει τον κομήτη του Χάλεϋ σε απόσταση 8.000 χλμ.

11 Μαρτίου 1960, εκτοξεύεται το Pioneer 5, μέρος του προγράμματος Pioneer της ΝΑΣΑ με αποστολή την μελέτη του διαπλανητικού χώρου μεταξύ Γης και Αφροδίτης. Ανακάλυψε την ύπαρξη διαπλανητικών μαγνητικών πεδίων

13 Μαρτίου 1986, το ρομποτικό σκάφος της ESA, Giotto, πλησιάζει τον κομήτη του Χάλεϋ σε απόσταση 600 χιλιομέτρων

14 Μαρτίου 1995, εκτοξεύεται το σοβιετικό Soyuz TM-21 προς τον διαστημικό σταθμό Mir. Είναι η πρώτη φορά που αμερικανός αστροναύτης επιβιβάζεται σε σοβιετικό σκάφος και η πρώτη φορά που βρίσκονται 13 άτομα συγχρόνως στο διάστημα: 3 στο Soyuz, 3 στον Mir και 7 στο διαστημικό λεωφορείο Endeavour

16 Μαρτίου 1966, εκτοξεύεται το Gemini 8, η έκτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Gemini και η πρώτη πετυχημένη επαφή δυο σκαφών (Gemini και Agena) σε τροχιά.

7 Μαρτίου 1958, εκτόξευση του Vanguard 1, του τέταρτου τεχνητού δορυφόρου που τέθηκε σε τροχιά. Πρόκειται πλέον για τον παλιότερο δορυφόρο που βρίσκεται ακόμη σε τροχιά αν και δεν υπάρχει επικοινωνία. Ήταν ο πρώτος που τροφοδοτήθηκε με ηλιακή ενέργεια. Χρησιμοποιήθηκε για να ελέγξει τις δυνατότητες εκτόξευσης πυραύλων με τρείς ορόφους σύμφωνα με το πρόγραμμα Vanguard, καθώς και τις επιπτώσεις του περιβάλλοντος σε δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά. Αρχικά εκτιμήθηκε οτι θα παρέμενε σε τροχιά για 2000 χρόνια, αλλά λόγω της πίεσης της ηλιακής ακτινοβολίας και της ατμοσφαιρικής τριβής σε περιόδους υψηλής ηλιακής δραστηριότητας, ο χρόνος αυτός μειώθηκε στα 240 χρόνια.

         
18 Μαρτίου 1965, εκτοξεύεται το σοβιετικό Voskhod 2 με διμελές πλήρωμα. Κατά την διάρκεια της αποστολής του πραγματοποιήθηκε ο πρώτος διαστημικός περίπατος απο τον κοσμοναύτη Alexei Leonov

21 Μαρτίου 1965, εκτοξεύεται το Ranger 9 με προορισμό την Σελήνη στην οποία και προσέκρουσε στις 24 Μαρτίου μεταδίδοντας μέχρι εκείνη την στιγμή τηλεοπτικές εικόνες

23 Μαρτίου 1965, εκτοξεύεται το Gemini 3, η πρώτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Gemini με πλήρωμα τους αστροναύτες Virgil Grissom και John Young.

23 Μαρτίου 2001, ο σοβιετικός διαστημικός σταθμός Mir, καταστρέφεται εισερχόμενος ελεγχόμενα στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.

27 Μαρτίου 1969, εκτοξεύεται το Mariner 7, το οποίο μαζί με το Mariner 6 εξερεύνησαν την επιφάνεια και την ατμόσφαιρα του πλανήτη Άρη.



27 Μαρτίου 1972, εκτοξεύεται το Venera 8, το οποίο μετά απο ταξίδι 117 ημερών προσεδαφίζεται στην επιφάνεια της Αφροδίτης και μεταδίδει δεδομένα για 50 λεπτά πριν καταστραφεί από τις ακραίες συνθήκες που επικρατούν στον πλανήτη.

29 Μαρτίου 1974, το Mariner 10 εκτελεί την πρώτη κοντινή προσέγγιση στον Ερμή και φωτογραφίζει για πρώτη φορά την επιφάνεια του

31 Μαρτίου 1966, εκτοξεύεται το Luna 10 (ή Lunik 10), ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος που μπήκε σε τροχιά γύρω απο την Σελήνη. Πραγματοποίησε 460 περιφορές ερευνώντας το μαγνητικό και βαρυτικό πεδίο της Σελήνης, τις υψηλές ακτινοβολίες στο σεληνιακό περιβάλλον, το ηλιακό πλάσμα και την υπέρυθρη ακτινοβολία της Σελήνης.       

SPACE MEMORIES

JANUARY

FEBRUARY

MARCH 




APRIL

SPACE MEMORIES FEBRUARY

1 Φεβρουαρίου 1958, εκτοξεύεται ο πρώτος αμερικανικός δορυφόρος, ο Explorer 1, στο πλαίσιο του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους υπο την καθοδήγηση των William Pickering, Wernher von Braun και James Van Allen. Τέθηκε σε μια τροχιά 358x2,550 χιλιομέτρων και ανακάλυψε την ύπαρξη περιοχών με μεγάλο αριθμό φορτισμένων σωματιδίων, οι οποίες έχουν το σχήμα δαχτυλιδιού και ονομάστηκαν ζώνες Βαν Άλλεν

31 Ιανουαρίου 1966, εκτοξεύεται το μη επανδρωμένο σοβιετικό σκάφος Luna 9, το οποίο πραγματοποίησε την πρώτη ομαλή προσεδάφιση στην Σελήνη και μετέδωσε φωτογραφίες της επιφάνειας.

 

5 Φεβρουαρίου 1971, προσελήνωση της όγδοης επανδρωμένης αποστολής του προγράμματος Apollo και της τρίτης που πάτησε στο φεγγάρι. Με πλήρωμα τους Alan Shepard, Stuart Roosa και Edgar Mitchell προσεληνώθηκε (με την μεγαλύτερη ακρίβεια απ' όλες τις αποστολές Apollo) στην περιοχή Fra Mauro (στόχο της αποστολής Apollo 13) και πραγματοποίησε δυο περιπάτους, τοποθετώντας σεισμικούς ανιχνευτές και συλλέγοντας 45 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων. Κατά την διάρκεια των εξερευνήσεων τους διένυσαν την μεγαλύτερη απόσταση στην επιφάνεια της Σελήνης, δεν κατάφεραν όμως να φτάσουν το χείλος του κρατήρα Cone (διαμέτρου 300 μέτρων) και όπως αποδείχθηκε αργότερα απο φωτογραφίες, τον πλησίασαν μόλις στα 20 μέτρα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε χρήση έγχρωμης τηλεοπτικής κάμερας καταγράφοντας τον Shepard να χτυπάει δύο μπάλες του γκολφ, οι οποίες διένυσαν μια απόσταση 300 μέτρων στην ασθενή σεληνιακή βαρύτητα.

5 Φεβρουαρίου 1967, εκτοξεύεται το Lunar Orbiter 3 προς την Σελήνη, με προορισμό την εύρεση ασφαλών σημείων προσεδάφισης για τις αποστολές Surveyor και Apollo. Μετέδωσε φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας με αρκετά υψηλή ανάλυση, σε μια απο τις οποίες απεικονίζεται το προσεληνωμένο στις 2 Ιουνίου 1966, Surveyor 1 στον Ωκεανό των καταιγίδων. Το Lunar Orbiter 3 αφού ολοκλήρωσε την αποστολή του προσέκρουσε στην σεληνιακή επιφάνεια στις 9 Οκτωβρίου 1967

7 Φεβρουαρίου 1984, ο αστροναύτης Bruce McCandless II, κατά την διάρκεια της αποστολής STS-41-B πραγματοποιεί τον πρώτο διαστημικό περίπατο χωρίς σύνδεση με το μητρικό σκάφος, χρησιμοποιώντας την ειδική συσκευή Manned Maneuvering Unit (ΜΜU) που διαθέτει αυτόνομο προωθητικό σύστημα με άζωτο δίνοντας στον αστροναύτη πλήρη έλεγχο των κινήσεων του μέσω 24 ακροφυσίων. 

7 Φεβρουαρίου 1999, εκτοξεύεται το Stardust, αποστολή της NASA με σκοπό την εξερεύνηση της σύνθεσης του κομήτη Wild 2. Ταξίδεψε 3 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα και φτάνοντας στον κομήτη συνέλεξε σωματίδια απο την ουρά του χρησιμοποιώντας το ειδικό υλικό aerogel, το οποίο αποτελείται κατα 99,8% απο αέρα. Τα σωματίδια προσέκρουαν με ταχύτητα 6 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο πάνω σε αυτό το υλικό χωρίς να καταστρέφονται. Κατά την επιστροφή του σκάφους στη Γη, η ειδική κάψουλα που περιείχε το υλικό, αποκολλήθηκε απο το κυρίως σκάφος και επανήλθε στην Γη, όπου προσγειώθηκε με ασφάλεια σε ειδική βάση της NASA. Το aerogel που περιείχε τα σωματίδια σκαναρίστηκε σε όλο το βάθος του και οι περίπου ενα εκατομμύριο φωτογραφίες αναλύθηκαν απο εθελοντές μέσω του προγράμματος Stardust@home για την εύρεση της θέσης των σωματιδίων. Μετά την εξέταση τους βρέθηκαν οργανικά στοιχεία, υδρογονάνθρακες και ενώσεις σιλικόνης και σιδήρου  

12 Φεβρουαρίου 2001, το διαστημόπλοιο NEAR Shoemaker γίνεται το πρώτο σκάφος που προσεδαφίζεται ομαλά σε αστεροειδή. Εκτοξεύτηκε ατις 17 Φεβρουαρίου 1996 και αφού πέρασε κοντά απο τον αστεροειδή Ματθίλδη στις 27 Ιουνίου 1997, γύρισε στην Γη για μια βαρυτική ώθηση και συνέχισε μέχρι τον αστεροειδή Ερως όπου και προσεδαφίστηκε εκπέμποντας δεδομένα μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου. 

14 Φεβρουαρίου 1972, εκτοξεύεται το σοβιετικό Luna 20 με προορισμό την Σελήνη, όπου μετέδωσε φωτογραφίες και επέστρεψε δείγματα του σεληνιακού εδάφους για μελέτη

17 Φεβρουαρίου 1965, εκτοξεύεται το Ranger 8 με προορισμό την Σελήνη, απ' όπου μετέδιδε φωτογραφίες μέχρι την στιγμή που προσέκρουσε ελεγχόμενα στην επιφάνεια της στις 20 Φεβρουαρίου.

 17 Φεβρουαρίου 1959, εκτοξεύεται ο Vanguard 2 με σκοπό την μελέτη της ατμόσφαιρας. Βρίσκεται ακόμη σε τροχιά.

19 Φεβρουαρίου 1986, εκτοξεύεται το πρώτο κομμάτι του διαστημικού σταθμού Mir (ειρήνη), αρχίζοντας έτσι την κατασκευή του που ολοκληρώθηκε το 1996.

20 Φεβρουαρίου 1962, ο John Glenn γίνεται ο πρώτος Αμερικανός που πετάει στο διάστημα με την αποστολή Mercury-Atlas 6, την πρώτη που προσπάθησε να θέσει άνθρωπο σε τροχιά. Με το σκάφος Friendship 7 ο John Glenn θα διαγράψει τρείς τροχιές γύρω απο τη Γη πριν προσθαλασσωθεί στον Ατλαντικό Ωκεανό.
  
22 Φεβρουαρίου 1966, εκτοξεύεται το Kosmos 110, μεταφέροντας δύο σκυλιά τον Veterok και τον Ugolyok τα οποία έκαναν ρεκόρ παραμονής στο διάστημα στο 22 ημερών ταξίδι τους με ασφαλή επιστροφή στη Γη.

  24 Φεβρουαρίου 1969, εκτοξεύεται το Mariner 6 με προορισμό τον Άρη. Πραγματοποίησε μελέτες της ατμόσφαιρας και της επιφάνειας και έστειλε πίσω 75 φωτογραφίες. Πλέον βρίσκεται ανενεργό σε ηλιοκεντρική τροχιά.

24 Φεβρουαρίου 1949. Ένας πύραυλος Bumper WAC (ένας συνδυασμός του γερμανικού V2 και του WAC Corporal) εκτοξεύεται απο την στρατιωτική βάση White Sands και φτάνει σε ύψος 390 χιλιομέτρων, ξεπερνώντας για πρώτη φορά το όριο των 100 χιλιομέτρων (γραμμή Karman) που θεωρείται το επίσημο όριο απο το οποίο αρχίζει το διάστημα. Παράλληλα έγιναν μετρήσεις της θερμοκρασίας της ανώτερης ατμόσφαιρας και της πυκνότητας ιόντων στην ιονόσφαιρα.

26 Φεβρουαρίου 1966, εκτοξεύεται το Apollo 201, μη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Apollo με τον πρώτο πύραυλο Saturn ΙΒ, που διέθετε 8 κινητήρες. Οι δοκιμές του οδήγησαν στην κατασκευή του Saturn V, με τον οποίο φτάσαμε στην Σελήνη.

28 Φεβρουαρίου 1959, εκτοξεύεται ο πρώτος δορυφόρος του προγράμματος Corona, ο Discoverer 1, Το Corona ήταν στρατιωτικό κατασκοπευτικό πρόγραμμα με σκοπό την φωτογράφιση περιοχών της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας. Ο Discoverer 1 ήταν ο πρώτος δορυφόρος που εκτοξεύτηκε σε πολική τροχιά χωρίς όμως επιτυχία. Πιστεύεται οτι κατέπεσε κοντά στον Νότιο Πόλο.

 26 Φεβρουαρίου 1966, εκτοξεύεται το Apollo 201, μη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Apollo με τον πρώτο πύραυλο Saturn ΙΒ, που διέθετε 8 κινητήρες. Οι δοκιμές του οδήγησαν στην κατασκευή του Saturn V, με τον οποίο φτάσαμε στην Σελήνη.

TV ONLINE

+LIVE BROADCASTS

+NASA TV 

+ESA TV

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ

+Ο ουρανός τής εβδομάδος

+Ο ουρανός τού μηνός

+ο ουρανος τώρα (ουράνιος σφαίρα)

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015

ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΠΟΧΗ ΕΡΜΗ

Πρόκειται γιά μία ευνοική εμφάνιση τού πλανήτη όπου μάλιστα θά πλησιάσει τήν λαμπρή Αφροδίτη η οποία πρόσφατα άρχισε τήν νέα της εσπερινή εμφάνιση.Οι δύο εσωτερικοί πλανήτες θά πλησιάσουν τό δυνατόν εγγύτερα τήν 12/1ου (γων.απόστ. 50'' τόξου). ,αστερισμός Αιγόκερω, συντεταγμένες Ερμή Αναφορά ορθή==20ω,54΄,απόκλισις=-18ο,28΄.m=-0,62,d=6΄΄δ.τ, φάση=65%,αποχή=18ο,7΄. Η μεγίστη αποχή τού πλανήτη θά συμβή τήν 14η Ιανουαρίου μέ στοχεία

Αναφορά ορθή==21ω,02΄, απόκλισις=-17ο,27΄,m=-0,51, d=6΄΄δ.τ, φάση=58% καί αποχή=18ο,09΄.Μέ τόν λεπτό σεληνιακό μηνίσκο θά συναντηθή τήν 21/1ου , 2ο,38΄Α

CURRENT SPACE MISSIONS

CURRENT SPACE MISSIONS

 

+NEW HORIZONS

+MARS SCHIENCE LABORATORY

+MARS RECONAISSANCE ORBITER

+Lunar Reconnaissance Orbiter

+MAVEN

+CASSINI

+The Asteroid Watch Widget
+DAWN
+ESA ROZETTA
+MESSENGER

SPACE MEMORIES OF JANUARY

SPACE MEMORIES

 31 Ιανουαρίου 1959, ο δύο χρονών χιμπατζής Ham, γίνεται το πρώτο ανθρωποειδές που εκτοξεύεται στο διάστημα. Αφού εκπαιδεύτηκε να αντιδρά σε οπτικά και ηχητικά ερεθίσματα πραγματοποίησε με μια κάψουλα του προγράμματος Mercury, μια πτήση 16 λεπτών στο διάστημα και επανήλθε σώος στην Γη.

 31 Ιανουαρίου 1971, εκτοξεύεται η αποστολή Apollo 14

 28 Ιανουαρίου 1986, το διαστημικό λεωφορείο Challenger, καταστρέφεται 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του, σκοτώνοντας το επταμελές πλήρωμα του το οποίο αποτελούσαν οι Michael J. Smith, Dick Scobee, Ronald McNair, Ellison Onizuka, Christa McAuliffe (η πρώτη δασκάλα στο διάστημα), Gregory Jarvis, Judith Resnik.

 27 Ιανουαρίου 1967. Ενα τραγικό ατύχημα κατά την διάρκεια ελέγχων στοίχισε τη ζωή των τριών αστροναυτών Virgil "Gus" Grissom, Ed White, και Roger Chaffee. 

 25 Ιανουαρίου 2004, το ρόβερ Opportunity προσεδαφίζεται στον Άρη ξεκινώντας έτσι την αποστολή του στην εξερεύνηση του κόκκινου πλανήτη, η διάρκεια της οποίας ξεπεράστηκε κατά είκοσι φορές απο την προγραμματισμένη

 25 Ιανουαρίου 1994, εκτοξεύεται ο δορυφόρος Clementine, με σκοπό την χαρτογράφηση της Σελήνης. Με τα διάφορα όργανα του ανακάλυψε ίχνη νερού σε κρατήρες των πόλων, εξέτασε την σύσταση του εδάφους, δημιούργησε ακριβείς υψομετρικούς χάρτες και φωτογράφησε την επιφάνεια σε υψηλή ανάλυση.

24 Ιανουαρίου 1986, το Voyager 2 ταξιδεύει πέρα από τον Ουρανό

 

 22 Ιανουαρίου 1968, εκτοξεύεται το Apollo 5, η πρώτη μη επανδρωμένη αποστολή που μετέφερε την σεληνιακή άκατο και δοκίμασε τα συστήματα προσγείωσης και απογείωσής της. Κατα την διάρκεια των δοκιμών πραγματοποιήθηκε η πρώτη ρυθμιζόμενη καύση κινητήρα στο διάστημα.

19 Ιανουαρίου 2006, εκτοξεύεται το New Horizons με προορισμό τον νάνο πλανήτη Πλούτωνα. Άφησε την Γη με την μεγαλύτερη ταχύτητα εκτόξευσης έως τώρα και αναμένεται να φτάσει στον Πλούτωνα στις 14 Ιουλίου 2015

 

 19 Ιανουαρίου 1965, εκτοξεύεται το Gemini 2, η δεύτερη μη επανδρωμένη δοκιμαστική αποστολή του προγράμματος Gemini
16 Ιανουαρίου 1969. Η πρώτη σύνδεση δυο επανδρωμένων διαστημοπλοίων σε τροχιά και μεταφορά πληρώματος απο το ενα σκάφος στο άλλο

 14 Ιανουαρίου 2005, η διαστημοσυσκευή Huygens προσγειώθηκε στον δορυφόρο του Κρόνου Τιτάνα απ΄όπου μετέδωσε φωτογραφίες και πληροφορίες για 90 λεπτά. Απ

7 Ιανουαρίου 1968, εκτοξεύεται το Surveyor 7, το έβδομο και τελευταίο σκάφος του προγράμματος Surveyor με προορισμό την Σελήνη. Κατα την διάρκεια της παραμονής του μετέδωσε πολλές φωτογραφίες της επιφάνειας αλλά και τηλεοπτικές εικόνες και μελέτησε την σύσταση του εδάφους στην περιοχή κοντά στον κρατήρα Τύχωνα όπου και προσεδαφίστηκε. Ανίχνευσε για πρώτη φορά την αχνή λάμψη του σεληνιακού ορίζοντα κατα την διάρκεια της νύχτας, που πιστεύεται οτι οφείλεται σε ηλεκτροστατικά αιωρούμενη σκόνη.

7 Ιανουαρίου 1998, εκτοξεύεται το Lunar Prospector με προορισμό την Σελήνη. Χαρτογράφησε λεπτομερώς την σύσταση της επιφανείας του δορυφόρου μας βοηθώντας στην κατανόηση της προέλευσής του. Η αποστολή του τελείωσε στις 31 Ιουλίου 1999 με την πτώση του μέσα σε έναν κρατήρα του νότιου πόλου προς αναζήτηση νερού, χωρίς όμως αποτελέσματα

2 Ιανουαρίου 1959, εκτοξεύεται το Luna 1, το πρώτο σκάφος που πλησίασε την Σελήνη και το πρώτο απο μια σειρά αυτόματων Σοβιετικών σκαφών με προορισμό την Σελήνη. Σκοπός του ήταν να προσκρούσει στην επιφάνεια της, αλλά δεν τα κατάφερε και μπήκε σε τροχιά γύρω απο τον Ήλιο ανάμεσα στις τροχιές της Γης και του Άρη                            περισσότερα (en)

2 Ιανουαρίου 2004, το Stardust προσεγγίζει τον κομήτη Wild 2 και συλλέγει σωματίδια από την κόμη του τα οποία επέστρεψαν στην Γη για μελέτη            
περισσότερα (en) 

4 Ιανουαρίου 2004, το ρόβερ Spirit MER-A (Mars Exploration Rover - A) προσεδαφίζεται στον πλανήτη Άρη. Αποστολή του η γεωλογική έρευνα σε συνδυασμό με το δίδυμο του Opportunity που προσεδαφίστηκε τρείς εβδομάδες αργότερα σε άλλη περιοχή του πλανήτη.

Και τα δυο ρόβερ ξεπέρασαν κατα πολύ τις προσδοκίες των κατασκευαστών τους και μετέδωσαν πληθώρα πληροφοριών περισσότερα (en)  

 

5 Ιανουαρίου 1969, εκτοξεύεται το σοβιετικό διαστημόπλοιο Venera 5 με προορισμό την Αφροδίτη. Στις 16 Μαΐου έφτασε στον πλανήτη και η κάψουλα που περιείχε μετέδωσε για 53 λεπτά δεδομένα της ατμόσφαιρας κατα την κάθοδο της με αλεξίπτωτο στην επιφάνεια  
περισσότερα (en)  

Α Ρ Θ Ρ Α

                           

ΑΡΘΡΑ  ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ *Γιάννη Κολιόπουλου*

 

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟΥ ΚΛΑΥΔΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ.

+Η  ΓΗ

+Ο ΗΛΙΟΣ 
+ΑΦΡΟΔΙΤΗ 
+ΕΡΜΗΣ

ΙΩΝΙΑ,Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ. 

ΟΙ ΚΟΜΗΤΕΣ ΜΕ ΕΓΓΥΤΑΤΑ ΠΕΡΙΗΛΙΑ (SUNGRAZERS)